Mannen, dé nieuwe bedreigde diersoort?

10 maart 2017
Mannen, dé nieuwe bedreigde diersoort?

Dat is de kop waarmee het NOS, op 30 maart 2016, bijdraagt aan de roep om meer mannen in het onderwijs. Meer van deze soort in deze sector lost een hoop problemen op. Denk aan het rolmodel voor jongens en meisjes. Met de verkiezingen voor de deur laat ook het onderwijs van zich horen. In diverse media klinkt de luide roep om meer mannen voor de klas. Een veel aangedragen oplossing is het salaris van de leerkracht substantieel verhogen. Want het lage salaris zou een van de redenen zijn waarom de soort die we “meester” noemen, dreigt uit te sterven….

Is dit wat er werkelijk moet gebeuren?

De vraag is …..is een extra zak geld de oplossing voor het symptoom “weinig mannelijke leerkrachten voor de klas”? Het lijkt dat we het symptoom bestrijden door het mannen makkelijker, leuker op de opleiding te maken en voor de klas. Moeten we misschien kijken naar het geheel om te zien wat er ontbreekt in het onderwijs? En dan niet kijkend naar waarom mannen niet aanhaken. Nee, kijken naar wat er werkelijk nú nodig is? Zou het kunnen dat mannen dán vanzelf aanhaken?
Sinds het begin van de vorige eeuw is er nauwelijks iets in het onderwijs veranderd, met uitzondering van ict invloeden, enkele didactische aanpassingen en de meesters die zich terug trokken. Leerlingen zitten nog steeds van 8.30- 15.00 in een klas, en moeten de hele dag stil zitten. De methodes, hoe goed ook opgezet, gaan niet uit van een grotere visie dan kennis overdracht. Gaat het tegenwoordig ook niet veel meer om vaardigheden en competenties ipv kennis? Oude kennis wel te verstaan. Kinderen hebben nieuwe kennis nodig waarmee ze de problemen waar de wereld mee kampt kunnen oplossen. De kaders van het onderwijs zijn nauw. Gevolg, een soort slaafse kennisoverdracht met relatief weinig passie, veel bewegelijke kinderen die non-verbaal aangeven dat het niet bij ze past. Veel kinderen die add, adhd of pdd nos gediagnosticeerd worden. Als man zou ik er niet over peinzen om in deze context aan de slag te gaan. Bovendien, blijkt uit onderzoek dat 14% van de leerkrachten in een burnout terecht komen! Met een extra zak geld verandert er niets (fundamenteels) aan het onderwijs. Dan heb je hoogstwaarschijnlijk een paar mannen, én hetzelfde onderwijs.

Kijken naar het systeem of …..het kind én de grotere vraagstukken?

Wat vraagt het onderwijs van ons? Of wat vragen kinderen op dit moment van ons? En als we goed kijken lijkt er door kinderen gevraagd te worden dat ze ’s morgens ‘iemand’ willen zien binnenkomen. Een leerkracht die zichzelf kent, die de dieptes van het leven heeft meegemaakt, die zijn eigen vóóronderstelingen, zijn eigen kwaliteiten én zijn grenzen kent en dáár eerlijk over is. Iemand die oog heeft voor de leerling, waardoor deze een voorbeeld is als het gaat om het oplossen van problemen (Het gaat niet om snel sorry zeggen. De vraag is meer hoe draag je uit dat botsen en schuren erbij hoort en vervolgens hoe dan, het inspireren met iets tastbaars, iets waar je kinderen in mee kunt nemen en waar ze ongelofelijk veel van leren (op een ander niveau). Dat leerlingen leren om te leven ipv kennisoverdracht. Het vraagt om een leerkracht met een eigen unieke persoonlijke ontwikkeling. Dat vergt dus lef, moed, en doorzettingsvermogen van een leerkracht en ….van zijn directeur en teamleiders. Het gaat dus om het aanbieden van écht onderwijs met mensen die in het leven staan. Ik weet zeker dat indien je dit soort ambities als school hebt, de ‘meester’ snel van de lijst met bedreigde diersoorten af kan. Wil jij weten hoe jouw leerkrachten eigenaarschap, bewust leiderschap en dienend kunnen zijn aan onze volgende generatie? Dan drinken wij graag een kop koffie met jou. Wij kijken uit naar jouw reacties….en gaan graag met jou in gesprek.