De parel in een burn-out

26 november 2018
De parel in een burn-out

Parels zijn mooi en waardevol. Niet alleen waardevol in termen van geld, maar ook in de betekenis die erachter hangt. Parels worden al eeuwenlang gezien als symbolen van wijsheid, macht en geluk. Het is dus echt de moeite waard om naar parels te zoeken.

Maar wist je dat parels ontstaan door irritatie? Alleen als de oester een indringer ervaart als irritant, gaat hij zijn best doen om het op te lossen. Een zandkorreltje, een stuk koraal en alles wat niet thuis hoort. Kortom, als er vuil in de oester thuis komt, ontstaan er parels. Dit gebeurt niet in een dag. Er gaan jaren overheen om een mooie glanzende parel te vormen.
Kan je je voorstellen hoe lang iets dan al irriteert? Als een oester eenmaal een parel gaat maken, blijft hij het vuiltje laag voor laag inpakken. Dit kost een oester veel energie.

Maken mensen ook parels? Ja wij maken ook parels. Niet omdat er zandkorrels en vuiltjes binnendringen. Wij maken parels om gedachtes heen. Overtuigingen die ons irriteren, ondermijnen en onzeker maken. We kapselen deze gedachtes niet in met een parelmoer, maar met emotionele verdrukking, onzekerheid, verdriet en angst, We leven met onze eigen sieraden, waarvan we soms uiteindelijk het gewicht niet kunnen dragen.

Moeten we dan niet naar parels zoeken? Jazeker wel. want parels zijn waardevol. Ze betekenen namelijk iets en zijn als het ware een informatiebron naar wijsheid en geluk. Een gedachte, een zelfbeeld, een gevoel die ons ooit irriteerde en nu is omkapseld door lagen van verdrukking goedpraten en verdriet. De parel bezit pure en eerlijke informatie over wie we zijn en wat anders kan. Maar, pas als we de parel open maken kunnen we bij die wijsheid, die ons de kracht geeft om geluk te vinden. Nu zien we dat de focus vaak wordt gelegd in het wegwerken van de parels.

De parel in een burn-out

Wat is het verschil tussen het vinden van een parel en het vinden van de kern van de parel?

Ik leg het uit in een voorbeeld. Een vrouw, een goede manager bij een dienstverlenend bedrijf was zeer begaan met het welzijn van haar team. Zij kreeg net als alle andere managers van het bedrijf, de taak om een innovatieslag in te zetten op haar afdeling. Wat ze ook probeerde, ze kreeg geen draagvlak voor haar ideeŽn. Haar collega-managers waren wel succesvol in innoveren. De vrouwelijke manager kon steeds minder goed haar grenzen aangeven. Ze verloor langzaam zekerheid en stress begon toe te nemen. De vrouw werd ondersteund door het bedrijf en er werd een assertiviteitscursus en timemanagement traject aangeboden. Het resultaat was te merken. Ze kreeg meer voor elkaar en leek beter haar agenda te kunnen beheren.

Maar ondanks deze trainingen en behaalde resultaat, kwam de vrouw na 2 maanden met een burn-out thuis te zitten. Waarom? De parel was zichtbaar, ze was niet assertief genoeg. De cursus leerde haar dan wel hoe ze om kon gaan met onzekerheid in haar positie als manager, maar dat was niet waar de parel zich omheen had gevormd.

Pas toen we met haar aan de slag gingen en de parel open maakte, zagen we dat ze niet onzeker was over haar positie. Assertiviteit leer haar om deze "pijn" beter te verbloemen. Het droeg bij aan het resultaat voor de innovatiekracht, maar niet voor de vitaliteit. Daarmee waren de resultaten ook van korte duur.

De kern van de parel was absoluut anders dan de parel deed vermoeden. Ze had geen moeite met zichzelf assertief opstellen of het effectief indelen van haar tijd. De parel zelf zorgde voor dit gedrag, dit was haar beschermmechanisme tegen de irritatie.

Wat was er dan werkelijk aan de hand?

Ze had vanuit haar jeugd meegekregen dat ze beter haar best moest doen. Ze had een oudere zus die een hogere opleiding genoot en succesvoller leek dan haar. Haar ouders waren trots op haar zus en uiteindelijk voelde zij zich daardoor minder gezien, erkend en uiteindelijk geliefd. Ze werkte hard om haar zus te evenaren, maar dit was niet haar pad. Met veel inzet en energie klom ze tot de positie van manager, een positie die haar zus ook had.

Ze wilde geliefd zijn door haar omgeving, ze wilde goed genoeg zijn. Het was juist omdat ze zo assertief was en effectief met haar tijd om kon gaan, dat ze kon groeien naar deze positie. Dit waren haar "valse" talenten. Haar focus op het evenaren van haar zus, verblinde haar voor wie ze zelf werkelijk is. Zij begreep mensen, niet processen.

Wij maakten haar kern open en zagen dit verdriet, we zagen haar strijd en het was duidelijk dat haar leren om assertiever te zijn, averechts werkte. We moesten eerst met haar ontdekken waar ze dan assertief voor moest zijn. We gingen kijken waar we haar liefde en erkenning konden vinden. Dit was het verschil maken voor de mensen om haar heen.

Paste ze dan niet meer in haar functie? Jawel, ze heeft veel geleerd in haar strijd richting manager. Ook al was haar functie niet geheel passend, ze is slim en erg  charismatisch. Ze is een echte people manager. Samen keken we naar hoe zij haar invulling zag en wat werkelijk bij haar paste. Dat ligt nooit ver van wat we werkelijk kunnen doen. Hier kon ze assertief voor zijn, hier kon ze zuiver op plannen.

Het resultaat was uitzonderlijk....

Dit vroeg ook om een samenwerking met de organisatie. Want, een deel van haar takenpakket paste niet meer, Daar konden we aan trekken zo hard als we wilden. Ze zou het nooit met volledige succes kunnen afronden.

Samen met de organisatie, collega-managers en teams kwamen we tot een zeer goede oplossing. De teams werden samengevoegd, haar collega-managers namen de cruciale delen van de innovatieontwikkeling over en zij kon zich richten op wat ze het beste kan. Mensen motiveren en leiden. Het is niet zo dat we "vervelend" werk afschoven op haar collega's. Dit bleek zelfs een onuitgesproken wens te zijn. Wat zij goed kon, daar liepen de anderen op vast.

De output is gestegen en het verzuim is merkbaar gedaald. De vrouw voelt zich in haar element en ze kan haar "vals" aangeleerde talenten uit het verleden constructief inzetten voor de toekomst. De onderlinge communicatie is nu sterk en met veel respect en vertrouwen. Het grappige is dat we daar niets aan hebben hoeven doen, dit bezaten ze zelf al. We hebben er alleen ruimte voor hoeven maken.

Hier zien we de werkelijke kracht van een burn-out. We konden niet alleen haar sneller terug in haar kracht zetten, we lieten ook geen energie verloren gaan in de organisatie. Haar burn-out vertelde ons ook iets over de werkomgeving en de kansen die we daar konden aanspreken. Laten we niet de kracht onderschatten van jarenlang vechten voor iets wat niet van jezelf is. Daar leren we veel krachtige tools die onszelf helpen om snel verder te komen. de focus moet alleen op de juiste plaats liggen.